يک نفر در يک جمع شوخي مي‌کند در حقيقت اعلام مي‌کند که نسبت به ديگران برتري دارد.
محققان آلماني در بررسي‌هاي خود متوجه شدند شوخي کردن نشان از قدرت‌طلبي انسان‌ دارد و زماني که يک نفر در يک جمع شوخي مي‌کند در حقيقت اعلام مي‌کند که نسبت به ديگران از لحاظ اجتماعي و قدرتي در رده بالاتري قرار دارد و نسبت به ديگران برتري دارد.

هلگا کوتوف از دانشگاه فرايبورگ در اين باره گفت: در صورتي که فردي توانايي خنداندن ديگران را داشته باشد در حقيقت داراي سطحي از قدرت کنترل ديگران مي‌شود. اين روش گاهي توسط افراد پيشرو و سلطه‌گر به کار گرفته مي‌شود تا آن‌ها به اين طريق نشان دهند مسئوليت اصلي در دست آنهاست و آ‌نها هستند که داراي قدرت تصميم‌گيري و مديريت هستند.

او در ادامه گفت:
افرادي که خود را از نظر قدرت بالاتر مي‌بينند معمولاً راحت‌تر اقدام به خنداندن ديگران مي‌کنند. اين افراد قدرت تهاجم و سلطه‌گري بيشتري هستند و دقيقا به همين دليل است که آنها در بسياري از مواقع به خود اجازه مي‌دهند ديگران را مسخره کنند و باعث خنده بقيه افراد شوند. شوخي کردن و خنداندن ديگران نشان مي‌دهد شما توانايي اداره کردن و مديريت داريد و مي‌توانيد کنترل وضعيت‌هاي گوناگون را به عهده بگيريد. دقيقا به همين دليل است که بسياري از زنان در دهه 60 از شوخي کردن و خنداندن ديگران سرباز مي‌زدند زيرا به اين طريق آنها به طور ناخودآگاه اعلام مي‌کردند که توانايي مديريت وضعيت را دارند در حالي که بسياري از آنها اين توانايي را در خود نمي‌ديدند.

در حقيقت در گروه‌هاي دوستان و آشنايان معمولاً افرادي دست به شوخي کردن و خنداندن ديگران مي‌زنند که در خود قدرت مديريت را مي‌بينند و مي‌توانند کنترل افراد زير دست خود را در دست بگيرند. دقيقا به همين دليل است که بسياري از افراد کم‌رو و افرادي که بيشتر تمايل به تبعيت از دستورات افراد ديگر را دارند، معمولاً در بين دوستان خود زياد حرف نمي‌زنند و خيلي به ندرت با دوستان خود شوخي مي‌کنند.

هلگا در اين باره گفت:
بر خلاف تصور بسياري که شوخي کردن و خنداندن را نشانه‌اي از برخورد خوش و دوستانه مي‌دانند، اين حالت در بيشتر مواقع نشانه تهاجم و سلطه‌جويي است. تا دهه 60 بسياري از افراد تمايل به شوخي کردن و خوش‌مشربي نداشتند. اما امروزه حتي زنان تمايل زيادي براي بيان کردن لطيفه در ميان دوستان خود دارند.

تفاوت بين قابليت‌هاي خنداندن بين مردان و زنان معمولاً از سنين بسيار پايين آغاز مي‌شود. تحقيقات نشان مي‌دهد پسرها از سنين 4 يا 5 سالگي شروع به گفتن لطيفه مي‌کنند، اين درحالي است که دختران بيشتر تمايل دارند به اين لطيفه‌ها بخندند و تلاش چنداني براي خنداندن ديگران نمي‌کنند.

اما در سنين بالاتر زنان به تدريج تمايل دارند بيشتر از حد معمول شوخي کنند. شايد آنها به اين وسيله مي‌خواهند ابراز وجود کنند و کمي در ميان جمع دوستان خود قدرت‌طلبي کنند.


هلگا در اين باره گفت:
شوخي کردن حس پيچيده‌اي است که ممکن است هم باعث نزديکي ارتباطات و هم باعث آزار ديگران و حتي کاهش روابط بين آنها شود. تحقيقات نشان مي‌دهد معمولاً زنان از شوخي کردن براي افزايش و بهبود ارتباطات اجتماعي خود استفاده مي‌کنند در حالي که مردان از شوخي کردن براي پوشاندن ناکامي‌ها و ضعف‌هاي خود استفاده مي‌کنند. اما بررسي‌ها نشان مي‌دهد هر دو جنس از اين ابزار براي کنترل کردن ديگران و تحکيم قدرت مديريت و رهبري خود بهره مي‌گيرند. براي مثال پزشکان از شوخي کردن براي آسوده کردن و آرامش بخشيدن به بيماران خود بهره مي‌گيرند اما در عين حال با اين کار آنها را ساکت مي‌کنند. براي مثال در صورتي که يک بيمار اطلاعات پزشکي زيادي داشته باشد و به اين ترتيب پزشک حرفه‌اي گري خود را تحت خطر مي‌ببيند سعي مي‌کند با شوخي کردن براي در دست گرفتن کنترل در اين وضعيت خاص استفاده کند.

تحقيقات نشان مي‌دهد پرستاران بعضي از مواقع در مورد بيماران خود شوخي مي‌کنند، اما درست در زماني که پزشک بيماران که به نوعي بر پرستاران برتري قدرتي دارد حاضر مي‌شود از انجام اين کار خودداري مي‌کنند. حتي اين پرستاران زماني که فردي با موقعيت بالاتري در جمع آنها حضور دارد و يکي از اعضاي گروه آنها اقدام به شوخي کردن مي‌کند سعي مي‌کنند شوخي او را ناديده بگيرند و نسبت به آن عکس‌العمل نشان ندهند. همين موضوع نشان مي‌دهد شوخي کردن در مشخص کردن رده‌بندي قدرت در يک جمع نقش مهمي بازي مي‌کند.
اين مطالعه در نشريات رفتار‌شناسي به چاپ رسيده است.