کلیه محققین بر این امر اعتراف دارند که قدیمی ترین اقوام که تاریخ از آنها نام برده است ،در غرب ایران زندگی کرده اند و لرستان و کوه های سرسبزش در میان این مناطق مانند خورشید درخشیده واشعه تابناک آن از  نفوذ حکومت های جبار وستمگر کلده ، آشور  و بابل جلوگیری و در واژگون کردن این حکومت ها نقش مؤثری داشته اند ، کاسیت ها بوده اند .

تا چند سال اخیر تاریخ قوم کاسی یا کاشو تاریک بود و هر کدام از محققین و خاور شناسان به
طور حدس و گمان چیزهایی در مورد  آنها  نظریه ای ارائه  می دادند  و از روی   کتیبه های کلده، آشور و بابل به طور  نا مبهم نام از  این قوم دیده می شود ، اما  اتفاق  آنها بر این بود که مرکز قوم کاسیت  در حدود کرمانشاه زهاب و لرستان بوده اند ونخستین  کسانی در دنیا هستند
که به تربیت اسب همت گماشته اند ، و سایر اقوام آن عصر این تمدن را از آنها  فرا گرفته اند.

ایلامی ها کاسیت ها را «کوسی» می خواندند و آشوری ها آنها را «کاشو» می شناختند وبرای اولین بار نام آنها در زمان پادشاهی شمشوایلونا    پسر «هامورابی- حمروبی» که در تاریخ دو هزار و چهل وسه پیش از میلاد «2080-2043ق.م»  در بابل پادشاهی داشته ، دیده می شود.
در  زمان این پادشاه کاسیت ها به بابل حمله کردند  ولی مغلوب  شدند وبه وطن خود مراجعت
نمودند و سیصد سال  بعد یعنی در تاریخ هزار و هفتصد و پنجاه سال پیش از  میلاد از ضعف کشور بابل استفاده کرده وبار دیگر به ریاست پیشوای خود « کانداش»  به این سرزمین هجوم آوردند وتا مدت پانصد سال یعنی تا تاریخ هزار و یکصد و هشتاد پیش  از   میلاد در این محل حکمرانی داشته ودر این مدت سی وشش پادشاه بر آنها فرمانروایی کرده اند.

کاسیت ها در ابتدا مردمی بی سواد بودند ، ولی همین که با مردم بین النهرین آشنایی پیدا کردند
خط آنها را فراگرفتند ودر امور مذهبی از آنها اقتباساتی نمودند.
از تاریخ  یکهزار و هشتاد وپنج قبل از میلاد  این قوم به کوه های خود  مراجعت  کردند  و در تمام این مدت به هیچ وجه با مردم بومی بین النهرین ممزوج نشده شخصیت نژاد  خود را حفظ
کرده اند. در دوره های  بعد   تا زمان انقراض  پادشاهان هخامنشی  نیز گهگاهی از کاسیت ها نامی برده  می شود وجنگجویی   آنها در تمام این مدت   مشهور بوده است.  به طوری  که در تاریخ آمده است ، هخامنشیان هنگام گذر ازراه همدان تا بابل که قلمرو کاسیتها محسوب می شد ناگزیر بودند که به آنها باج بپردازند.     

مناطقی که امروزه لرها در آن به سر می برند مدتها پیش از کوچ ایرانیان مسکون بوده است ،
این مناطق دور از دسترس آشوری ها و بیشتر زیر نفوذ ایلامیان بوده است.

در شوش که تقریباً در گذرگاه کوه های لر کوچک «لرستان فعلی»قرار دارد آثاری بدست آمده
که نشان می دهد این شهر در حدود   3000 سال   پیش از میلاد آبادان  بوده است. همچنین از سکه های به دست آمده از دوران سلوکی در لرستان پیداست که سلسله  سلوکیان  بر این منطقه
 نیز   حمکرانی   داشته اند . واما بدون شک   غنی ترین   دوره   در میان  دوره های تاریخی  در منطقه  متعلق به  دوره پارت (اشکانی) است ، چرا که   بیشترین  استقرار را داشته  و بجز مناطق کوهستانی جنوب شرق منطقه در اطراف   رود کشکان و  رود خانه چم زکریا در بقیه مناطق آثار  پارتی   شناسایی شده است.  از جمله آثار این دوره که   در لرستان  به  دست آمده عبارتند از :  آثار قلعه ها و قبور و چند معبد مهرپرستی  از دوره های  پارت (کوگان) و قبور اشکانی  (اشکانیان) که از جمله آنها می توان به غار «کوگو» در دهکده  چشمک وستون وسر
ستون های سنگی از دهستان «تشکن» واقع در بخش چگنی اشاره نمود. 

تهيه و تنظيم:پروانه قبادي كيا